رفتی ولی اینو بدون، هر جا باشی دوستت دارم

هنوز برای دیدنت، به رویاهام پا می ذارم

دل منو شکستی وقتی تنهام گذاشتی

کاش می دونستم که تو هیچوقت دوستم نداشتی

دل منو شکستی اما یادت بمونه

که هیچ کسی مثل من، قدر تو نیست بدونه

چقدر دلم می سوزه، عمری دروغ شنیدم

با این همه صداقت آخر به هیچ رسیدم

منو بگو دلم رو، پاک به تو باخته بودم

نفهمیدم روی آب خونه مو ساخته بودم

دل من با تو می خواهد بماند با تو ، باشد دمی

که تو تقدیر محتوم نوشته بر پیشانی منی

بی تو ماهی در حوض آبی دلتنگ است

در باغ خزانست نه گل است نه چمنی

گنجشکان همه خاموش پرندگان بی آواز

نه صحرایی نه دریایی نه دشت و دمنی

تو بیا و بمان تا دل ماهی هم شاد شود

آه چه زیباست زندگی با تو چون صنمی

به اندازه ی همه ی دانه های برف

باز زمستان آمد و برف و سرما...

برف همه جا را سفید پوش کرد ، اما...

وقتی همه جا یک شکل شده بود ، رد چرخ هایت را دیدم که یکنواختی را کنار زد و تغییر را نشانم داد.

به اندازه ی همه ی دانه های برف دوستت دارم.

ای عشق آسمانی

تو نشانه ای از خدایی

تو افتاده از آسمان یک ستاره ای

یک الماس درشت بودی که صد پاره ای

هر پاره اش خورده صد تراش

در سینه مادران نهفته شکل قلب پر خراش

تو الماس عشق مهر همان جگر پاره ای

با چشم امید نگاه کن

به بین آسمان چه پر ستاره است

دوباره نگاه کن

رمز در نگاه دوباره است

چشم ها را بشوی از غبار پیش داوری ها

باور کن عمر شعر ناتمام بر یک ورق کاغذ پاره است

یا که در غروبی در عبور قطار

در گذرگاه دور دست

مسافری برگ چیده از خاطرات را

از پنجره بدست باد سپرده است

بیا تا برات بگم

چرا همیشه شعر غم می گم

چرا همه اش گل اندوه می چینم

کی آخه روز آفتابی رو با تو می بینم

این راسته که

هر کی هر چی رو دوست داره

اونو از بین می بره

مثل بچه ها سر عروسکو اینور و اونور می زنه

اونچه را که دوست داری چه ساده می شکنی

تکه شکسته رو بر می داری زیر گریه می زنی

می ری می نشینی روی بام دلم داد می زنی

ظالم می شی بال پریدنم را بسنگ بیداد می زنی

بذار چشای روشنت ، چراغ راه من باشه

بذار که جاده های شب ، پیش چشام روشن باشه

ستاره های اشکتو ، میون دو منم بریز

می خوام که امشب همه الماسا مال من باشه

بذار که شبنم باشمو ، رو سینه گل بمونم

یه وقت دیدی که فردا صب ، روز جدا شدن باشه

زدی شکستی دلمو ـ غرور تندیس غمو ـ

تو این زمونه هر کسی ، باید یه بت شکن باشه

تموم شیرین کاریام ، تو بیستون ، برای تو

بذار که زخم تیشه هم ، نصیب کوهکن باشه

آیینه های چشماتو ، بذار جلوم ، آدم باید

تو بی کسیش هم با یکی ، همدم و هم سخن باشه

با تو دیگه غم ندارم ، غم دیگه از کم ندارم

اگه تموم زندگیم ، یه دونه پیرهن باشه

تازگیا تو تنهایی ، غزل به دردم می خوره

می خوام که شعرام همشون ، به شیوه کهن باشه